18-02-08

Een doordeweekse zondag

wandelenGisteren was het zondag. Het zonnetje scheen en ik dacht, laten we is gaan wandelen. Mijn trouwe viervoeter was er ook bij en zowel hij als ik kwispelden van blijdschap ;-)

Dat vreugde gevoeg ging langzaam over naar een gevoel van verbazing... "dat is wel een heel eindje hé tot aan dat cafeetje". Verbazing ging over naar... ja naar wat eigenlijk. Totdat ik eindelijk aan de andere kant van het bos kwam en daar even op een terrasje ging verpozen.

Eenmaal Lazydog zijn kom had leeggedronken (en ik mijn biertje) vertrokken we terug met de moed (of was het lood) in onze schoenen. We moesten immers nog een heel eind terug (een uur of 2 stappen). Als volleerde "niet-geoefende" stappers gingen we er stevig tegenaan. Het ging immers stilaan donker worden, en alles wat ik wilde was om niet verloren te lopen in dit stilaan donker wordende bos. De zon zakte stilaan achter de evenaar en ook Lazydog zag de bui al hangen. Hij wandelde vlak naast me, zonder leiband, waar hij normaal gezien vrolijk rond snuffelt tussen de ritselende bladeren. Eenmaal terug in de bewoonde wereld aangekomen was het nog een kilometertje tot aan de auto. Ondertussen reed iedereen met de lichten aan, terwijl mijn lichtje aan het uitgaan was. Ik was op, leeg, en eigenlijk had ik honger. 

Terug aan de auto (wat zie ik op sommige momenten mijn auto graag) sprong Lazydog achterin en voordat ik de parking afreed lag hij al in dromeland. Thuis wipte hij uit de auto en sliep rustig verder in zijn mand.

Het was weer een vermoeiende zondag. Mijn vrouw had me al bijna als vermist opgegeven. Zoonlief wilde zelfs niet naar bed voordat ik thuis was. Wat is het fijn om te weten dat er thuis iemand op je wacht.  

 

09:14 Gepost door Lazyman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.